یه شعر از ثریا کهریزی
از مجله شعر
خانه ي كسي كجاست ؟
نيمه ي ديگر زن هايم ثرياست يا
دست زيبام شكسته بر گردن ديوار
خانه هنوز بودنت را زنجير كرده بر ديوار در
وهمه ي اشيايي كه خاطري از تو بر آن ها مانده است
خراب مي كنم درو ديوار و خانه را
وپس مي گيرم نبودنت را
به گدا داده ام بوي تند تورا به پيراهني نو تن داده ام به تن داده ام به خودم به بالشي سرد
پاك مي كنم تا سه سالگي را
دستم به زنگ نمي رسد
از عقل بيزارم از بلند نشاني گم كجاست ؟
شك را هر روز انگشت فيلسوفي در شبهه مي كند
آدم خيال كرده خرافه است من سه سالگي هستم
بخشي از چهره ي تو را نمي شناسم
گوشم به هيچ هوايي نكرده عادت ندارم به عادت
زندگي يعني تزي كه هر روز روز قبل را فراموش مي كنم
سوال هاي زيادي براي سال هاي زيادي دارم پيش روبه روم به خودم پشت به بيرون
سخت دنبال نسيان كودكي ام
تاريخ دوپا سانان تكرار مي شود عهد به مذهب برگ مي بندم اين بار
پستانم رگ كرده نمي دانم كجا
اين شير لامذهب را بنو شانم به درخت
برق چشم هاي تو
آستانه ي مطلقي ست از دو شمع از دور آبادي
وقتي مي رسم تو گرگي ست گرسنه
كه عكس بر عكس من در كره ي چشم هايت دو دو مي زند بيا !
شيرت بنو شانم گرگ سياه
اين جا منم !
به اضافه ي چشم هاي دورت در گلوي تاريكي چقدر تاريكي !
تمام معشوق هايم پشت صفحه اي ست تيك ! مي بندمشان
وقت ندارم نامت را بپرسم
سرم روي بازوي رايانه است يا تو يي بوي كار خانه ي پترو شيمي مي دهي
دست هايت در كدام صفحه است ؟
رفتار چشم هايت را نمي شناسم نگاهت پشت لنز ها چه رنگي اند ؟
وطن جايي ست در حافظه ي رايانه
عقلم به غم قد نمي دهد
باطري ذهنم تمام شده هيچ خاطره اي ندارم دارم رم رم رم
برنامه ي زاد گاه جديدم را هنوز به حافظه ام نداده اند
من چند سالگي هستم ؟
خانه ي كسي كجاست ؟
آب
ذهن آدم را پاك مي كند از خواب
زير سقفي نشسته ام در گلوي تاريكي
چكه مي كند خواب
چيك !
چيك !
!
ساعت قرن بيست و يك است
توي سرم كدام ثرياست جيغ مي كشد
پستانم رگ كرده حتا براي كودكي كه هنوز
برنامهي قيافه اش را به حافظه ام نداده اند .
.
