فرار از راه ازفرار

foroohar2 — Wed, 23 Jul 2008 16:27:18 GMT

1- مدفوع ما آدم ها شكل ، اندازه ، رنگ وميزان سختي مختلفي دارد. واين بستگي دارد به اينكه كي ، چگونه، كجا وچه نوع غذايي خورده شود. علاوه بر اين بستگي دارد به سن ، جنس و حالان روحي مان .براي تمام آدم هاي چند قاره ي موجود اين حكم صدق مي كند .

2- مردم شهرهاي گرمسيري عصرها به خيابان ها مي ريزند .چيزي كه آنها را به خيابان ها مي ريزاند نه تفكرشان است نه نياز هاي مادي شان. يك الهيات دست وپاگير در بين تمام اين شهروندان حاكم است. اين الهيات از عصرها شروع مي شود . در شهرهاي گرمسيري ديدن سريال هاي تلويزيوني در ساعت هاي پاياني شب به اين كيش دمايي اوج مي دهد.

3- با خود فكر كرد: ديگر كسي نيست كه نوشته هايش را بدون از دست دادن زمان برايش بخواند.اينكه با شوق برود پيشش وبگويد يه داستان نوشته ام برات بخونم؟ فكر اينكه نوشته هايش را براي كساني بخواند وانها هم بدون تامل چهار كلمه حرف بزنند حالش را تقريبن به هم مي زد.نوشته هايش را بعضي وقتها براي خودش هم نمي خواند.

4- زن هاي موجود در خيابان همان زن هاي موجود در خانه هستند ؟

5- زن ها ، كتاب هاو تابلوها شكل ، اندازه، رنگ وميزان سختي مختلفي دارند.واين بستگي دارد به اينكه كي كجا وچگونه وچه نوع حرفي مصرف شود .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

....

foroohar2 — Thu, 17 Jul 2008 19:09:18 GMT

بهمن جواهر چیان نیز رفت.خبر رفتن اش در صفحه ی اینترنت دیدم. وقتی خبر مرگ دوست ات را باید از صفحه ی اینترنت ببینی (بدون اینکه یکی زنگ بزند وبه تو بگوید ) وببینی که دیگر نیست - خود مرگی دیگر را می بینی .آخرین بار در برفهای ۶ماه پیش - - بهمن ۸۶- قدم زدیم. آشفته بود .مثل همیشه.بی تاب وبی قرار.با تابلوهای راهنمایی ورانندگی که از خیابان ها وکوچه ها ومیدان ها جمع کرده بود . با آهن ها دوست بود وچند سال پیش با دیدن اسکلت آهنی ساختمانی قبل از میدان هفت تیر لذت زیادی می برد. دیگر میدانم که بهمن را نمی بینم . همانطور که حامد روزیطلب را و عزیز فریدونی را و و و و. تنها کسی از دوستان ام که این همه از فریب زندگی می نالید بهمن بود وشاید - شاید - حالا دارد لبخند همیشگی اش را دوباره تکرار می کند.

foroohar2 — Thu, 03 Jul 2008 17:47:17 GMT

زمان يك خرگوش است با بوته اي در انتهاي باغ

خرگوش خواب مي بيند :

خرگوش ها خواب مي بينند:

در فرايندهاي مشكوك آب وجود دارد

درمردن آب وجود دارد

وقتي كسي مي ميرد يك ماهي ي گنده جلوي دهانش مي ايستد

ماهي با عصبانيت مي گويد:

اوسسسوبب

اوسسوووب

اوسسوب اووووسسووب

وبوته ها رشد مي كنند وپرنده ها آواز مي خوانند

باغبان آه مي كشد وترانه اش را احمقانه مي خواند

زمان يك خرگوش است

با بوته اي در انتهاي باغ

اگر باران نبارد

باغ خرگوشي است در انتهاي بوته

وپروانه ها آواز مي خوانند

وپرندگان پرواز می کنند

وباغبان دراز مي كشد

يزد - دهدشت وبرعكس / اسفند 86

نظر رویایی

foroohar2 — Tue, 29 Apr 2008 19:42:18 GMT

بیش از ۲ ماه(؟) می شود که یدالله رویایی بخش نظردهی سایتش را برداشته است.بخش نظرات سایت رویایی شاید تنهاترین وعینی ترین بخش ارتباطی بود که هر یک از ما ایرانی ها می توانستیم با شاعری داشته باشیم که از نسل شاعران وبزرگان دهه ی چهل به بعد مانده است .اگر چه این ارتباط باز هم تا حدود زیادی یک طرفه بود ویدالله رویایی (به دون استثنا ) برای هیچ وبلاگی نظر ننوشت وفقط جواب بعضی از مخاطبان وبلاگش را در همان بخش نطرات سایتش می نوشت. هیچ یک از شاعران و نویسندگان فارسی زبان که سنی از آنها گذشته باشد و جزء نسل هایی باشند که بزرگی نام هایشان بر ادبیات ما سنگینی کند و گاهی علاوه بر نام هایشان آثارشان – این قدر راحت ودم دست نشدند .در واقع به طور مدرن – در بهترین شرایط- دم دست نشدند. از بین شاعران ،داستان نویسان ، نماشنامه نویسان و دیگر نویسنده های ادبی وهنری چون احمد شاملو ، رضا براهنی ، هوشنگ گلشیری ، بیژن نجدی، سیدعلی صالحی، مهدی اخوان ثالث ،علی باباچاهی فروغ فرخزاد ، رحمانی و. . . تنها این رویایی بود که هم این شانس را داشت که بخشی از عمرش را در دوران وب نویسی قرار گیرد وهم خودش به این نتیجه برسد که باید در اینترنت بنویسد آن هم به صورت وبلاگ نویسی. اگرچه افرادی چون باباچاهی ودکتر رضا براهنی وسید علی صالحی در دورانوب نویسی قرار گرفته اند اما به این نیاز - نوشتن در فضای اینترنت- انچنان پی نبردند یا ان را جدی نگرفتند چنانچه براهنی وقتی برای خود سایتی دست وپا کرد تا ماه ها وماها فقط دو تا عکس در آن بود وبالاخره هم بسته شد. اما رویایی نیز پس از دو سه سال وبلاگ نویسی بخش نظرات وبش را برداشت. واین می تواند نشانه خوبی نباشد ، هم برای رویایی وهم برای ادبیات ما وهم برای ادبیات ما در اینترنت. به گفته رویایی بیشتر کسانی که برایش نظر می نوشتند نویسنده نبودند (البته بیشترشان نویسنده بودند اما نویسنده های جوان نه آن چه مد نظر رویایی بودند) ویا چیزی که می نویسند مطلوب نیست _ مطلوب ادبیات - وبه همین خاطر رویایی این بخش را برداشت تا کسی نتواند برایش نظر بنویسد. بالاخره همان ارتباط یک طرفه هم برداشته شد:

" عباس عزیز

خواهش می کنم در این وبلاگ ستون نظر خواهی ها (کامنت ها ) را ببند .چون چیزی به خواننده نمی دهد.آمار نشان می دهد که معمولا یک یا دو درصد خواننده های من کامنت می نویسند ودراین یک یا دو درصد هم، جز چند نام آشنا ومعتبر ، همیشه آن هایی کامنت می نویسند که نمی نویسند، یعنی اهل نوشتن نیستند.فقط شعر می گویند ویا با نام مستعار حرف های مستعار می زنند که در وقت خواننده های من ودر سطح این وبلاگ نیست. ما برای تلف کردن وقت نداریم.پس بهتر است این پنجره را ، بقول خودت ، گِل بگیری.د "( بخشی از نوشته رویایی در وبلاگش http://royaee.malakut.org/archives/2008/04/post_92.html )

این روزها در وبلاگ ها که میروی با نظراتی روبه رو میشوی که نه تنها نظر نیستند بلکه حتی چیزی ضد نظرهم نیستند . نظرات جنس ندارند نه نرند نه ماده .تمایل به هیچ هماغوشی وسکس با ذهن ندارند .دو جنسی هم نیستند .از ذهن نویسنده ی این روزهای ایران بیرون می آیند واین روزها واین سالها – شاید مثل همه سالها –نویسندگان ایران ودر کنارشان شاعران که بازهم نویسنده اند از نظر من- برخلاف نظر رویایی – در روابط قدرت وحاکمیت ومحکومیت گیج شده اند. تخلیه فشار بیرون و درون است .

نویسندگان ما در بیرون از اینترنت خرفت بوند وحالا که امده اند اینجا خرفت تر شده اند.

اینکه من به روزم ویا با فلان مطلب منتظرتان هستم ( بعضی با ترفند پست مدرنیستی برای پوشاندن معصومیت خود غیر مستقیم اعلام میکنند که به روز هستند یعنی سطری از شعرشان را به عنوان پیام می دهند وکی تعیین میکند به روزند ؟ دستگاه گوارش وزیرفرهنگ ؟!!)

هیچ کس بر هیچ کس تاثیر نمیگذارد یا لااقل حوزه تاثیرگیری ازهم دیگر بر همدیگر به صفر رسیده است واین درحالیست که همه شبیه هم مینویسند .نوشتار سیاسی ها به هم شبیه شده است.نوشتار نقاشان به هم شبیه شده است ونوشتار بیشتر نویسندگان وشاعران و....

انگار کسی نیست که به خورشید وسیاره ای نگاه کند ونام روزهای هفته را براساس آن نامگذاری کند .هر کس به خودش نگاه میکند وبه خیابان که می رسد نورخودش را میبیند که دارش خفه اش می کند.

وقتی بر میگردم وبعضی نظرهای وبلاگم را در چندسال گذشته نگاه میکنم می بینم دوستان زیادی دارم که در کوسشعرگویی بسیارماهرند.وشاعرند ونویسنده اند.وووو

قسمتهایی از اسماعیل

foroohar2 — Mon, 28 Apr 2008 15:15:18 GMT

قسمتهایی از شعر اسماعیل از کتاب " اسماعیل (یک شعر بلند) "- رضا یراهنی -۱۳۶۶

قسم به چشم های سرخت اسماعیل عزیزم ،

که آفتاب روزی، بهتراز آن روزی که تو مردی خواهدتابید

قسم به موهای سفیدت که مدتی هم سرخ بودند

که آفتاب روزی که آفتاب روزی که آفتاب روزی

بهترازآن روزی که تو مُردی خواهد تابید

ای آشنای من در باغ های بنفش جنون وبوسه!

ای دراز کشیده بر روی تختواب فنری بیمارستان " مهرگان" !

ای آزادی خوان فقیر بر روی پله های مهربان

ای اشک های تنهای سپرده به نسیم باغ تیمارستان!

از شاعر تر از شعرهای خود وشعرهای ما!

ای تباه شده در دانشگاه ،در مدارس،در کافه ها ،میخانه ها!

ودر محبت زن وفرزند ودوستان نمک نشناسی چون ما !

ص12-11

به یادشبی می افتم که پسرم دو روزه بود

با گونه هایی مثل حباب نارنج

چه نیمه شبی بود دربیمارستان!

زنم از کنار پرده ماه را می پایید که در آسمان بولوار شناکنان می رفت

توناگهان کنار در اتاق با آغوشی از گل ظاهر شدی

"چگونه آمدی ؟ساعتها ازوقت ملاقات گذشته است اسماعیل!"

گفتی : " بیمارستان ها وتیمارستان ها بروی آینده بازند!"

وحالا بلند شو اسماعیل! به بیمارستان ها وتیمارستان ها وآینده ها

بگذر!

وبه گورستان ها وارودگاه ها ، جنگ است اسماعیل ، جنگ است

واسماعیل ها براستی ذبح می شوند

زجرروانم بود که این چنین مرا شطح خون کرد

ای دیوانه تر از خود ، چرا مرده باشی ومن ندانسته باشم؟

چرا من زنده باشم وتومرده باشی؟

جنگ است اسماعیل ، جنگ!

بین همسایه وهمسایه، پدر وپسر ، مادر ودختر

وبیمارستان ها وتیمارستان ها بروی آینده بازند

واین راتوگفته بودی

عینکت را بردار اسماعیل ،این قیقاج را با چشم های

قیقاجت ببین

مواظب باش روی مین ها پانگذاری

ص 24-23

فصل دارد تکرار میشود وبرف از پارو بالا می رود

و خروسهای کز کرده زیر طاقی بقالی ایستاده اند

ولنگهای حمام پایین بیمارستان در پشت بام یخ بسته اند

وماشین ها با زنجیر چرخ هاشان زمین را بیرحمانه کتک میزنند

برقازنوک موهای سرخت فرو می رود وبه یک چشم زدن از ناخن

پایت بیرون می جهد

وحافظه اندام هایت مخدوش میشود

تودیگرحافظه نداری

وحتی مرا که لبهایت را میبوسم ، نمیشناسی

ص31

شعری را که درخانه ی اجاره ای گفته شده باشد ازصد فرسخی

میشناسیم

ص47

" سیگارم را روشن کن ! هنوز عادت نکرده ام که فقط یک چشم داشته باشم "

" بیا این هم آتش ! مسلسلت را بردار"

ص57

و"فریدون" خان ورق را که میکشد میگوید:

"یک موی کثیف شاه را با هزار قبضه ریش بلندعوض نمیکنم!"

وانگار مسیله از آغاز سرهمین قضایا بوده است

یکبرادرش دریکی ازبیمارستان های جنوب فرانسه بستری است

:"راستی قیمت فرانک چطوراست؟"

برادر دیگرش را دزدکیداخل آدمهای معمولی در بهشت زهرا

خاک کرده اند

قصد دارد شش ماه بعد ، تیمسار ِ شاه را جزو شهدای خوزستان جا بزند

" بیهوده شهید نداده ایم "می گوید ومی خندد

"فریدون " خان به بلوف زدن عادت دارد

واز خاطرات چرچیل سخت لذت می برد

ص65

آه ای پوچی

foroohar2 — Wed, 23 Apr 2008 00:30:18 GMT

آه ای پوچی

منم که با همه لبریز از تو زندگی ام

foroohar2 — Wed, 02 Apr 2008 12:18:18 GMT

چه چیز مایه ی حیات است؟ از " کتاب خزندگان پر مهره "

حیوانات گزنده یا از لیست ها حذف می شوند

یا به لیست ها اضافه می شوند

کودک به آب روان در گلوی سناتور اشاره کرد

در پشت میز خمیده ی مبتلا به برنامه ریزی

جفت گیری هر حشره ای به جهان بینی ی درخت وصل است

ما دریا را نشان دادیم

وتیزی نوک کوه را

وپرنده را که به آشیانه ی خود نک می زد

آنها گفتند

دوران جنون سالاری تمام شده است

ما آنها را به عذابی ابدی گرفتار کردیم

به کودک گفتیم

دیگر به چیزی اشاره نکند

دستانشان را در کشوی میزها فروبردیم

و سهراب های بی شمار آفریدیم

در راه روی ...

foroohar2 — Fri, 07 Mar 2008 11:56:18 GMT

در راه روی دادگاه

میوه ی جوان غلت خورد و رفت لای پاهای قاضی

وقاضی از پله ها بالا می آمد

با سایه ای که از پله ها پایین می رفت وبوی گلدان ها را با خود می برد

سایه از تن جدا شده بود

در راه روی بیمارستان

علامت روییدن سرو

بر لباس بیمار

به دهان باز پرستار لبخند می زد

ودهان باز

تا شکار جسم

به اندازه ی یک بابونه ی وحشی فاصله دارد

در راه روی پاساژ

زنی میانسال گم شده بود

زنی میانسال که در محور افقی جسم اش به انسان شبیه بود

ودر محور عمودی

همه به او خیانت کردند

حتی شوهرش

در راه روی باران

زمین به یک دندان شبیه است

که هنگام پرت شدن به هیچ دندانی شبیه نیست

در راه روی فاحشه ای مغموم

کانال های تلویزیون در حال آشپزی با جک های گیاهی هستند

شعر در اوس

foroohar2 — Mon, 04 Feb 2008 12:58:51 GMT

در اوستان ما شعر ها- هر متن ها- زندگی نمی کنند .وجود داشتن اش یا نداشتن اش مساله ای دیگر می تواند باشد.در اوستان شما شعر چه می کند ؟ خودتان در کدام اوستان اید؟

در اوستان ما شاعران - هنرمندان - آرزوهای بزرگ دارند ولی ایده های کوچکی دارند .ویژگی های مهم هنرمندان اوستان ما را می توان به این صورت نوشت:

))((٪،×٪×،*!٬٫٫٬٬٫¤٫٬¤!٬٪×٪،×،**()*،*()آأأإژإّ»*،ءةیإأی یإأإئء]*٪٪ًًًٌٌٍٍئیـ*]*)])،ء کؤْXئٌژیٍVإً‌أُ٪Nآِِ×ءةَ

در کدام اوستان است که شعر وقتی گرسنه شود به قهوه خانه ای رستورانی ... برود ؟ به باقی موارد کاری ندارم .الان هوا سرد است .بیشتر ازاین به هر دندانپزشکی شاید بر بخورد؟

راستی مگرچطوری ؟مگر امروز شعرهایت را مصرف نکردی؟

foroohar2 — Sat, 26 Jan 2008 07:37:18 GMT

بخشی کوتاه از نمایشنامه ی دیدار

این تحقیقات از صفحه ی پنج کتاب های خطی نگهداری شده در موزه ی شبکه بندی دیدار برداشت شده است

شخصیت ۱:

تکیه کلام عمومن کالای فرهنگی قابل رد وبدل بود .در ان زمان که اتش کشف شد نیاز به ابزار ذهنی قدرتمندی در دل موجودات نشسته بر گرد اتش پدید امد.با توجه به مطالعات آقای جیم وخانم نامرد از مهره های ستون فقرات این موجودات اشکار گشت که اندوه عظیمی به مدت چند شبانه روز استخوان این بیچاره گان را در بر گرفته بود .حرکت فراوان ذهنی ی استخوان ها در نهایت تبدیل به کشف آتش شده بود وکشف اتش باید یک سرگرمی ی زیربنایی را به وجود می آورد .

اولين سرگرمي ي ريربنايي بر اساس نوع وچگونگي اندوه مشاهده شده ، تكيه كلام بوده است .اين تكيه كلام كه نشانگر شروع اولين درماندگي انسان است ،همواره با تغييرات محيط وتحت تاثير شرايط اكولوژيكي در نوسان بوده است.(!) لازم به ذكر است كه بعضي از زيست شناسان زبان شناس اعتقاد دارند كه آتش وتكيه كلام همزمان كشف شدند .اما بعضي از ديگر متخصصين امر ، مخالف اين نظريه هستند .آنها مي گويند اگر همزماني ي اين دو را قبول كنيم آنگاه بايد شاهد موجوداتيبوديم در شكل انسان اما با روحيه اي ديگر . قابل ذكر است كه هيچكدام از اين دانشمندان منظور خود را به طور واضح از روحيه اي ديگر بيان نكردند.

انسان دوران پارينه سنگي – ودر همه ي دوران ها- تلاش زيادي را جهت صدور تكيه كلام هاي خود به حوزه ي فرهنگي ساير موجودات نمود.اما روابط نامناسب ديپلماسي از سوي سفيران فرهنگي طرف مقابل مانع از انجام اين كار شد.اسكلت بندي استخوان ها مهمترين عامل در تعيين روابط بوده است. شايد بتوان انقراض دايناسورها را ناشي از گنديدن تكيه كلام ها ئر اين دوران دانست.چرا كه توليد انبوه تكيه كلام با ايده ي بسط وگسترش سرگرمي فرهنگي زيربنايي در جهت رفع دردزايي واندوه فزايي ، باسياست هاي حاكم بر طبيعت وذات امور ان دوران در تضاد بوده است.البته ناگفته نماند كه دايناسورها پوپوليست وار دم خود را تكان مي دادند. در حال حاضر مورچه ها مسئوليت نگهداري وگسترش تكيه كلام هايي را دارند كه در طول حيات بر روي كره زمين وجود داشته اند .